آن کس که گفت قصه ما، هم زما شنيد
عباس عبدی در نامه اش از زندان مي نويسد:
« بزرگترين خطاها در اين پرونده انجام شده و من صرفاً با هدف دوري از بحران و كشمكش سياسي به تعهدات و پيمانهاي بستهشده ملتزم شدم و براي پرهيز از ظلم و ستم ناروا به خانوادهام تمامي مشكلات را تحمل كردم، اما ظاهراً درك و برداشت من از حكومت و دستاندركاران آن صحيح نبوده است و از اين حيث از مردم بايد عذرخواهي كنم و اين همان «گاف»ي است كه در سياست ايران مرتكب شدم. »
اگر بخواهم با خود و خوانندگان «روزانه» روراست باشم، بايستي بگويم، در این لحظه که خواندن نامه عبدی را به پايان رسانده ام، به نام یک انسان، آنچنان شگفتزده هستم که نیاز به زمان دارم.
او هنوز در زندان است...
سرنوشت یار و همرزمش حجاريان رهايم نمي کند. من به هنگام خواندن خبر آن، ناخودآگاه و دردمندانه به آن سرنوشت مي گريستم.
با اين يکي چه بايد کرد؟
22 تير 82