بایگانی ماهانه

January 2008
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

آمار

یادداشت‌ها: 489

دیدگاه خوانندگان: 1299

تا روز: ۲۸ تیر ۱۳۸۲

مرگ لاله و لادن و پرسش های اخلاقی

روزنامه نيويورک تايمز در شماره روز چهارشنبه 16 ژوئيه طی گزارشی تحت عنوان "دو زن، دو مرگ و يک معمای اخلاقی" به گفتگو با مخالفان و موافقان عمل جراحی جداسازی لاله و لادن بيژنی پرداخته است.

اين گزارش به قلم دنيس گاردی چنين آغاز می شود: "برای لادن و لاله بيژنی، دوقلوهای 29 ساله که از جمجمه به هم چسبيده بودند، زندگی جداگانه مهم تر از ادامه زندگی چسبيده به هم بود. با وجود احتمال 50-50 ميان مرگ و زندگی پس از جراحی و حداکثر تلاش پزشکان برای منصرف کردن آنها از عمل، دوقلوها هرگز در عزم خود برای جدايی سستی نشان ندادند."

اما مرگ دو خواهر باعث شکاف در افکار عمومی و جامعه پزشکی شده و اين پرسش را پديد آورده است که آيا پزشکان اصولا بايد دست به چنين عملی می زدند يا خير و آيا آرزوی دو خواهر، هرچند ناشی از يأس، برای توجيه يک جراحی آزمايشی و مخاطره آميز کافی بود يا نه؟

به نوشته نيويورک تايمز حاميان عمل جراحی می گويند که خواهران ايرانی، که زنانی هوشيار و تحصيل کرده بودند، خطرات جراحی را درک می کردند و کاملا حق داشتند آن را بپذيرند. اما منتقدان استدلال می کنند که خطرات عمل جراحی بيش از حد بود و پزشکان از لحاظ اخلاقی موظف بودند به درخواست آنها پاسخ منفی دهند، به خصوص از اين جهت که خواهران از سلامت جسمانی برخوردار بودند و جراحی يک فوريت پزشکی به حساب نمی آمد.
بنا به اين گزارش دکتر بنجامين کارسون، متخصص جراحی مغز و اعصاب اطفال از بيمارستان جان هاپکينز که بخشی از تيم جراحی لاله و لادن بود از اين عمل دفاع می کند

دکتر کارسون از سوی بيمارستان رافلز سنگاپور برای شرکت در جراحی دعوت شد زيرا او در گذشته چند طفل از سر پيوسته را جدا کرده بود

وی در جريان کنفرانسی خبری پس از مرگ بيماران در سنگاپور گفت آنها چنان برای جدايی عزم جزم کرده بودند که او احساس کرد چاره ای جز کمک به آنها ندارد و افزود: "من قانع شده بودم آنها قطع نظر از اين که چه کسی جراحی را انجام می دهد اين کار را خواهند کرد."

با اين حال وی پس از بازگشت به آمريکا گفت که جراحان بايد عمل را به شيوه ای متفاوت و در چند مقطع در طول چند هفته انجام می دادند نه اين که عمل را يکباره تکميل کنند.

به نوشته اين روزنامه وی گفت نياز به انجام عمل در چند مقطع، تا پس از آغاز جراحی و زمانی که پزشکان با موانع غيرقابل پيش بينی روبرو شدند روشن نبود. اين موانع به يافتن مجاری تازه ای برای به جريان انداختن خون مغز خواهران که برای انتقال خون تنها از يک رگ اصلی و مشترک استفاده می کردند مربوط می شد.

دکتر کارسون گفت در اين مرحله گروه جراحان مساله متوقف کردن جراحی و نگهداری خواهران تحت مراقبت های ويژه را به منظور اصلاح طرح جراحی مد نظر قرار دادند. آنها اين مساله را با شخصی که خواهران برای نمايندگی خود انتخاب کرده بودند در ميان گذاشتند اما اين نماينده اصرار ورزيد که خواهران صرف نظر از نتيجه، خواهان ادامه جراحی بوده اند، و به اين ترتيب گروه پزشکان به جراحی ادامه داد.

بنا به اين گزارش دکتر کارسون از معرفی نماينده خواهران بيژنی خودداری کرد و گفت بيمارستان رافلز نام او را فاش نمی کند. اما هم پدر اصلی و هم پدرخوانده دو خواهر با اين عمل مخالفت کرده بودند.

منتقدان

به نوشته نيويورک تايمز دکتر مارک سيگلر، مدير مرکز اخلاقيات مکلين در دانشگاه شيکاگو گفت علی رغم موافقت دوقلوها با عمل، اين جراحی ناقض استانداردهای اخلاقی برای عمل های آزمايشی بود و نبايد انجام می شد.

وی با اشاره به اين که احتمال 50 درصدی مرگ که از قبل پيش بينی می شد باعث مخالفت او با عمل بود گفت: "برای چنين عملی به چيزی بيش از حق انتخاب آزادانه و مستقل بيمار نياز داريد. اينجا وجود قضاوت مسوولانه از سوی جراح هم ضروری است."

وی گفت برای چنين عملی که فوريت پزشکی نداشت خطر 50 درصدی مرگ بسيار بالا بود. چنين ريسکی تنها زمانی قابل قبول است که احتمال مرگ بيمار بدون جراحی وجود دارد و جراحی، هر چند خطرناک، حداقل اميد برای نجات زندگی بيمار است.

دکتر سيگلر همچنين گفت درک اين مساله که تيم پزشکان در سنگاپور تصميم گرفته است جراحی را انجام دهد برای او دشوار است زيرا دو گروه ديگر از جراحان آن را حداقل در دو مورد رد کرده و گفته بودند به مرگ يک يا هر دو خواهر منجر خواهد شد.

بنابه اين گزارش او همچنين تصميم جراحان برای ادامه جراحی بنابه درخواست نماينده بيماران درحالی که داوری های پزشکان به اقدام ديگری اشاره می کرد را زير سوال برد.

دوقلوهای از سر به هم چسبيده بسيار نادرند و از هر 2 تا 5/2 ميليون تولد تنها در يک مورد روی می دهند. تاکنون جراحی به روی چنين افرادی تنها در دوره نوزادی و کودکی انجام شده است و بنا به گزارش ها از ميان 30 تا 40 جفت دوقلو که مورد جراحی قرار گرفته اند 50 درصد به مرگ آنها منجر شده است و در موارد زيادی جراحی به صدمات مغزی در ميان بازماندگان منجر شده است.
2003/07/17 - BBC
26 تير 82