بند از دستان روزنامهنگاران بگشایید
هیچ کارمندی نمیتواند ما و شما را از آنچه در ایران و جهان تازه، مهم و جالب است، خبردار سازد. این کار با وظیفه و روان کارمندی سازگار نیست و برای آن به روزنامهنگار نیاز داریم. با بستن دست روزنامهنگاران چشمان خود و ما را نبندید،
بند از دستان روزنامهنگاران بگشایید.
به گزارش خبرگزاري ایسنا در حاشيه تريبون آزادي كه انجمن دفاع از آزادي مطبوعات در محل انجمن صنفي روزنامهنگاران ترتيب داده بود، تعدادي از روزنامهنگاران روزنامه توقيف شده وقايعاتفاقيه با اقدام به بستن دستهاي خود با طناب اعتراض خود را نشان دادند.
آزاده اكبري در وبلاگ «ما روزنامهنگاريم» از آن اعتراض، و از اندوه تنهایی نوشته است:
«بستن دستها واكنشهاي زيادي داشت. خيليها گفتند نبايد دستتان را ميبستيد. بايد اعلام ميكرديد كه حتي با توقيف هم استقامت ميكنيد. اما اين فقط يك نماد بود. ما همه تصميم گرفته بوديم كه نشان دهيم براي نوشتن فقط ميتوانند دستهايمان را ببندند. ذهنها را نميشود قفل كرد. زبان توقيف نميشود. سوال نميميرد. پرسش اعدام نميشود. طناب فقط يك نماد بود. هرچند قبلا همين طنابها را به جاي دست، بر گردن بعضي انداخته بودند.
باز هم همه حرف زدند. باز هم كديور از استبداد گفت. باز هم باقي از خط قرمزها حرف زد. اما تجمع سه ساعت تمام شد. همه سوار ماشينهايشان شدند و روزنامهنگاران بيكار، باز تنها شدند.»
روزنامهنگارانمان را تنها نگذاریم.
5 مرداد 83
دیدگاه خوانندگان (1)
سلام
بستن یا نستن دستهایمان چه فرقی دارد. مهم این است که زبانمان را بسته اند. پس بستن دستهایمان هم نمادیست برای بستن زبانهایی که به گناه بی گنهاهی بسته شدند. با ازاده موافقم.همه چیز تمام شد و ما ماندیم با ارزوی روزهای خوش با هم بودن. با هم گفتن و با هم خندیدن.
July 28, 2004 9:57 AM | نویسنده: سارا معصومی