مسيح علي نژاد

تاج خاري كه به سر حضرت مسيح زدند كجا و تاج خاري كه اين روزها بر سر ما مي زنند كجا.
اما من همچنان در فكر رمان سياسي «تاج خار» هستم تا روايتي باشد بر زندگي دشوار شخصي و اجتماعي خبرنگاري كه اين روزها از يكي از قواي مهم حكومتي اخراج و ساير قوا نيز نظاره گر بي حرمت شدن او از سوي برخي از اعضاي هيأت رئيسه قوه مقننه و هواداران اين قوه بودند. باشد كه آنچه در اين رمان مي گوييم فراتر از آنچه باشد كه كوهكن و هوادارانش مرا تهديد به افشاي آن مي كنند. بخش هايي از روزهاي تلخ زندگي اجتماعي و سياسي ام كه من با افتخار از آن ياد كردم اما ديگران اين روزها به بي شرمانه ترين و وقيحانه ترين شكل ممكن در تريبون هاي رسمي و غيررسمي از آن بهره نابجا بردند و سپس در سكوت كامل نظاره گر اخراج خبرنگار زني از خانه ملت شدند كه از هر سوي آماج اتهام بود و حمله هاي بي شرمانه كساني كه ادبيات بي شرمانه تري را به خدمت گرفتند.
پس از آن كه شكايت به رئيس كميسيون فرهنگي مجلس هفتم بردم و او نيز در نشست مشتركتش با مديران ايلنا قول مساعد داد تا براي بازگشت خبرنگار اخراجي از موضع فرهنگي تلاش كند ديديم كه آقاي افروغ در كسوت رياست اين كميسيون هم بين راه تنهايمان گذاشت و خود را در مصاحبه اي اين چنين گفت: اعضاي هيأت رئيسه مي گويند كه سه نفر حاضرند شهادت دهند كه مسيح علي نژاد را سر كازيه شخصي يكي از نمايندگان ديده اند.
پس از آن بر آقاي ابوترابي نايب رئيس مجلس هفتم نيز شاهد و گواه بودم كه فيش حقوقي نمايندگان را ندزديده و بر هيچ كس هم بي ادبي نكرده ام او نيز اگرچه پذيرفت اما اين چنين پاسخ گفت: به عنوان يك «برادر مسلمان» از شما دفاع خواهم كرد و اين يعني اين كه ابوترابي را هم در كسوت نايب رئيس مجلس ياراي مقابله با ادبيات مشمئزكننده همكارانش در اخراج يك خبرنگار زن از مجلس نيست. و ديروز با آقاي فاكر رياست كميسيون اصل 90 مجلس از ماجرا گفتم و شكوه و شكايت به اين كميسيون بردم اما چون مرا به عنوان مهمان و شهروندي كه شكوه نامه به مجلس آورده است به خانه ملت راه ندادند- بنا به تصميم هيأت رئيسه- نامه را از طريق يكي از همكارانم روانه عدالتخانه ساختم.
و اما شيرين عبادي برنده جايزه صلح نوبل كشورم كه پس از خواندن اخبار اخراج يك خبرنگار زن از مجلس خود پيش قدم مي شود و به خبرگزاري اعلام مي كند كه حاضر به دفاع از حقوق خبرنگار اخراجي است، ادب حكم مي كرد كه علي رغم همه جوسازي ها و توهمات اين فضاي مسموم سياسي، ديروز را روانه دفتر وكالت ايشان شوم تا هم قدرداني كرده باشم و هم كوتاه شرح ماوقع گويم و چه زيبا گفت: تو خبرنگاري و بازگشت به حوزه خبري ات حق توست اما گره اي كه با دست باز مي شود را با دندان نبايد گشود كه او هم علي رغم تصور و توهم خيلي ها شكوه و شكايت بردنم به كميسيون هاي فرهنگي و اصل نود مجلس را قدر نهاد و بنابر آن شد كه اگر اين گره به دست هيچ يك از اهالي خانه ملت باز نشد آنگاه به مراجع قضايي پناه برم و او نيز در اين راه مرا ياري كند.
به او گفتم اگرچه پيگيري ها تاكنون به بن بست رسيده اما تا شنبه هفته آينده به پيگيري هاي ديگر اميدوارم و اگر باز هم بن بست بود آنگاه از تمام كساني كه اين روزها فقط اتهام زدند بي آن كه اثبات كنند شكايت خواهم كرد تا مراجع قضايي آنان را به اثبات اتهاماتشان فرا خوانند.
هنوز پله هاي دفتر زيرزميني وكالت خانم عبادي را به انتها نرسانده بودم كه در نيمه باز اتومبيل ام و شيشه هاي تيكه تيكه شده اش دلم را از جا كند. دزد اگرچه خط و خطوطي نامفهوم هم بر درهاي ماشينم به جاي گذاشت اما از شيشه هاي شكسته شده تنها براي بردن ضبط صوت و يكي از كارت هاي خبرنگاري ام بهره جست. شايد نيازمند بود و ناچار به دزدي...
اما من كه به همت برادران و خواهران مجلس هفتم تعداد خبرهايم خبر از حقوق چنداني نمي دهد تا ضبطي را كه با پول عيدي همبستگي و ايلنا خريده بودم را برگردانم. مگر آن كه چمدان هاي دلار از توهمات حضرات فراتر رود و پا به واقعيت بگذارد. غم انگيز است. حالم از دنياي متوهم همه به هم مي خورد. اما خسته نيستم.