تسمه‌کش می‌خواهیم

نوشته بود زنان در انتخابات ریاست جمهوری خواهان «پيوستن ايران به ‏كنوانسيون رفع هرگونه تبعيض ‏عليه زنان، بازنگري در قوانين تبعيض آميز و برابري جنسيتي بدون قيد و شرط» می‌شوند. و باز هم ‏نوشته بود « حال باید کاندیداها برای داشتن رای زنان تضمین بدهند».‏

تا آن را خواندم برایش نوشتم:‏

هیچ نامزد ریاست جمهوری هیچ تضمینی نمی‌دهد که پس از عقد با صندلی ریاست جمهوری نتواند زیرش بزند. ‏و این را زنانی که نامزدی و عقدی داشته‌اند بهتر از هر کسی می‌دانند. ‏
زنان بهتر است خودشان پای پیمان‌هایی که با هم می‌بندند بایستند و خواست‌های خود را هم فهمیدنی و هم ‏اجرایی بکنند و خود پای ستاندن آن نیز بایستند. و آن را از رییس جمهور کشور بخواهند چه از کاکل رییس جمهور ‏خوششان بیاید و چه نیاید. یعنی رییس جمهور هر کس که باشد. یعنی جنبش زنان را از عقبه سیاسی این یا ‏آن نامزد ریاست جمهوری کردن پرهیز کنند تا بتوانند با رییس جمهور، هر کس که بود، برای حق ستانی خود ‏گفتگوی اجتماعی حق ستنانه داشته باشند. ‏
و تا روزی که زنان خودشان نامزد بشوند و خودشان روی صندلی ریاست جمهوری بنشینند چنین بمانند. آن روز ‏هم که معلوم است چه می‌شود. مانند پس از هر عقد دیگری تسمه از گرده مردان می‌کشند و می‌خندند. چنان ‏باد.‏