روزگار دیگری آمده است

روزگار دیگری آمده است. روزگاری که نیاز به آزادی را نه تنها فریاد می‌زند بلکه هر جا که می‌تواند آزادی دلخواه ‏خویش را نیز به آزمون می‌گذارد. ‏
می‌توانم از نشانه‌های روزگار دیگری که آمده است نیز بنویسم. اما به آن نیاز ندارم. گمان نمی‌کنم خواننده‌های ‏این یادداشت کوتاه من خود در خیابان‌ها یا در رسانه‌ها نشانه‌هایی برای آمدن روزگار دیگر نیافته باشند. ‏
برای من روزگار دیگر آغاز شده است. اما می‌توان گفت که نشانه‌ها از آمدن روزگار دیگر در آینده خبر می‌دهد و ‏هنوز نیامده است. چرا نه.
مهم آن است که نشانه‌ها را ببینیم و دریابیم. می‌توان در باره آغاز یا روند رشد آن ‏چون و چرا کرد. چون و چرا در سرشت پدیده است و نیاز به چون و چرا از اندرون آن سر بر می‌کشد.‏
دو روز به انتخابات ریاست جمهوری مانده است. انتخابات ریاست جمهوری که در نگاه من نه در آستانه روزگار ‏دیگر، بلکه در روزگار دیگری که آمده است، برگزار می‌شود.‏
چندی پیش یکی از خوانندگان یادداشت‌های من از من پرسید: «کدام یک از این آقایان را جهت ریاست جمهوری ‏مناسب می دانید؟»‏
من در زیر آن پرسش برایش نوشتم: «به هر کدام که به نظر شما شایستگی اعتماد شما و توانایی اداره کشور ‏را در این دنیای پرآشوب ‏دارد می‌توانید رای بدهید.‏»‏
فردا تبلیغات انتخاباتی به پایان می‌رسد. و من شادمانم از اینکه روند انتخابات بگونه‌ای پیش رفت که من نیاز ‏ندارم از کسی نام ببرم. چون باور دارم مبارزه انتخاباتی بگونه‌ای پیش رفت که شهروندان ایران خود توان تصمیم‌گیری خواهند داشت و هر تصمیمی بگیرند برای من محترم است.