قضاوت و سیاست همزمان هرگز

دادگاه سیاسی بر پایه سیاست و با وابستگی به تصمیم‌های سیاسی داوری می‌کند.
دادگاه سیاسی را نظام‌های خودکامه همچون ابزاری سیاسی به کار می‌گیرند، یا آنکه خود آن به خدمت منافع سیاسی در‌می‌آید.
دادگاه سیاسی، به جای دادگستری یا برپایی عدالت بر پایه حق و قانون، خدمتگزار سیاسی منافع سیاسی می‌شود.
دادگاه سیاسی انسان‌ها را برای بزهکاری، یا کردار قانون‌ستیزانه ویژه آن‌ها، کیفر نمی‌دهد، بلکه انسان‌ها را به خاطر مسلک، مرام، منش یا نگرش سیاسی آنها محکوم کرده و به آن جامه حقوقی نیز می‌پوشاند.
دادگاه سیاسی پس از درافتادن به خدمتگزاری منافع سیاسی، با مخالفان سیاسی خود با پوشش حقوق کیفری به مبارزه برمی‌خیزد، و بزه یا جرم یا کردار قانون‌ستیزانه هم‌مسلکان یا همراهان سیاسی خود را پنهان ساخته یا نادیده می‌گیرد.

دادگاه‌های پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم، که در رابطه با آن انتخابات برگزار شده، تاکنون همه دادگاه سیاسی بوده است. رییس جدید قوه قضاییه فرصتی تاریخی داشت تا دستگاه قضایی را به خدمت حق و قانون درآورد. اما دردمندانه بایستی گفت که نتوانسته است. و نه تنها آن، بلکه او خود نیز به سیاسی‌کاری علاقه بیشتری نشان می‌دهد تا خدمتگزاری عدالت بر پایه حق و قانون، و پاسداری از امید شهروندان به عدالت قضایی.
در روزهای گذشته رییس قوه قضایی با جانبداری‌های سیاسی هیزم به آتش کشمکش‌های سیاسی داغ انداخت. آتشی که از هر سو به جان دستگاه قضایی بیافتد عدل و داد را با حق و قانون یک جا سوخته و خاکستر خواهد کرد. مهدی کروبی در نامه‌ای به مردم با شکوه از سیاسی‌کاری رییس قوه قضایی به سیاسی‌کاری‌های او پاسخ داده است. واکنش من پس از خواندن نامه مهدی کروبی چنین بود:

مهدی کروبی خطا می‌کند. پاسخ سیاسی به سخنان سیاسی رییس قوه قضاییه افتادن به گرداب سیاسی‌کاری در امر قضا است. آقای رییس قوه قضاییه نه تنها چشم بست و دادگاه‌های سیاسی نمایشی فرمایشی پس از انتخابات را ندید، بلکه آنگاه که چشم گشود سیاسی‌تر از هر سیاسی‌کاری به سیاست پرداخت. پاسخ سیاسی به او یعنی پذیرفتن سیاسی‌کاری دستگاه قضایی کشور. برای آنچه آقای رییس قوه قضاییه می‌کند تنها یک پاسخ شایسته وجود دارد: ترک بی چون و چرای دستگاه قضایی و واگذار کردن آن به کسی که توانایی خویشتن‌داری در برابر وسوسه‌های سیاسی دارد، پس از آن ورود داوطلبانه به سیاست، مانند هر شهروند دیگر ایران، از هر جایی که خود خوش دارد. قضاوت و سیاست همزمان هرگز.