«سرانجام روند تلاشهای هشت سالهی اصلاحطلبی از درون حاكميت به نافرجامی انجاميد و از راه انتخابات سازمان يافته و پادگانی به سوی بنيادگرايی سوق داده شد و ايران ديرينه سال، امروز در گرانيگاه سياسی-اجتماعی بس خطيری با ترديدها، دغدغهها و نگرانیهای ويژه و پريشانيهای اجتماعی و آشفتگیهای اقتصادی بنيادينی روبرو است. به دنبال نشر بيانيههای مشهور به ٥٦٥ و ٦١٥ امضايی و پس از معرفی كابينه جديد، در راستای عمل به وظيفهی ملی - ميهنی خود، ضروری است مواردی را به استحضار ملت بزرگ ايران برسانيم.»
«هموطنان عزيز!
لازم است به حاكميت هشدار دهيم كه حكومتگران، خدمتگزاران مردماند و هيچكس در هيچ مقامی مجاز نيست خود را حكمران مطلق مردم بداند و امور مقننه، قضائی و اجرائی كشور را يكجا در اختيار گرفته و در ريز و درشت كليهی مسائل دخالت كند ولی به هيچ مرجعی پاسخگو نباشد و هر از گاه نقش اپوزيسيون به خود گرفته، از ديگران انتقاد كند.»
بيانيه ٦٧٤ نفر فعال سياسی، فرهنگی، اجتماعی و دانشجويی
پ.ن:
دکتر پرویز ورجاوند: «تاثیرگذاری این بیانیهها اصولا در دو زمینه است. یکی تاثیرگذاری بر روی ساختار حاکمیت، یکی تاثیر گذاری برای ایجاد امید و به اصطلاح آگاهی دادن به جامعه و از سوی دیگر، بعد سومش، پیام دادن به جهان بیرون از ایران. ما در هر سه زمینه تصورمان این است که اثر گذار بودهایم.»
دکتر محمد ملکی: «ما به هیچوجه معتقد به خشونت و دخالت بیگانگان در ایران نیستیم.»