در ماههای پایانی جنگ جهانی دوم، نخستین بمبهای اتمی در آمریکا برای پرتاب به شهرهای آلمان ساخته میشد. اما آلمان پیش از آماده شدن بمبهای اتمی شکست خورده و تسلیم شد. پس از تسلیم آلمان برخی از دانشمندانی که در ساختن بمب اتمی دست داشتند از وزیر جنگ آمریکا خواستند از کاربرد آن خودداری نماید. اما حکومت آمریکا راهی دیگر در پیش گرفت.
پرتاب بمبهای اتمی بر ناگازاکی و هیروشیما در ژاپن برای آزمایش تسلیحات جنگی اتمی بود. شهرها بگونهای برگزیده شده بودند که امکان ارزیابی خوبی وجود داشته باشد، یعنی پیش از کاربرد سلاح اتمی با تسلیحات دیگر هدفگیری نشده بوده باشند، و اما آنچنان بزرگ باشند که گستره ویرانی و کشتار سلاح تازه مشاهدهپذیر باشد. نخست شهرهای کوکورا، هیروشیما، نیگاتا و کیوتو نامزد ویرانی بودند. اما کیوتو بخاطر غنای فرهنگی شهر از لیست نامزدهای ویرانی حذف شد و ناگازاکی به جای آن نشست. و از میان نامزدهای ویرانی سرانجام هیروشیما و ناگازاکی گرفتار ویرانی اتمی شدند و بشر دریافت که توانایی نابودی سیاره خود را نیز پیدا کرده است. و اما زمان درازی نیاز بود تا برخی از سیاستمداران نیز روزآمد شده و دریابند که جنگ دیگر دنباله سیاست نیست، و ویرانی و مرگ هدف سیاست نمیتواند باشد، و پیشگیری از ویرانی و مرگ و مهار جنون نابودی زمین نیز هدف سیاست است. در جهان همبسته و پیوسته کنونی، گفتگو برای سازش هم پیشدرآمد، هم دنباله و هم بهترین ابزار سیاست است.
سرتاسر ایران ما کیوتوست. و بزرگترین ثروت آن نیز انسانهایی هستند که با غنای فرهنگی سرزمین و مردمان ایران بار آمدهاند. به خواست آن انسانهاست که بایستی سرزمین ایران از لیست ویرانی بیرون آید. سرتاسر ایران ما کیوتوست.
علي لاريجاني: «آمريكا دربارهي حركت هستهيي ايران همچون مسالهي لبنان دچار اشتباه محاسباتي است»
پرزیدنت احمدینژاد: «پاسخ ايران به بستهي پيشنهادي فرصتي استثنايي براي حل و فصل همهي مسائل است»
محمد خاتمی در بازگشت از ژاپن: «احساس ميكنم ايران كاملا آمادگي دارد مذاكره را شروع كند»