مديرعامل شركت فناوري اطلاعات بسته شدن جي‌ميل، یا همان ایمیل‌های کنونی شهروندان، را فرصتی دانسته برای پیشرفت ایمیل ملی. خبرنگار با نقد آن گفته بدرستی نوشته است:
« محروم‌كردن شهروندان از ساده‌ترين فناوري‌ها و سرويس‌هاي اينترنتي مانند اي‌ميل فقط مي‌تواند فرايند توسعه علمي وفناوري كشور را كند نمايد.»

من پیشنهاد می‌کنم هر کس که واژه ایمیل ملی را شنیده است دستکم یک بار نوشته خبرنگار را بخواند. من تا آن را خواندم واکنش لحظه‌ای خود را زیر آن نوشتم. من در واکنش خود به وزیر هم پرداخته‌ام. واکنش خودم را اینجا هم می‌گذارم:

اول ایشان بفرمایند ملت کیست تا من برایش راه حل ملتی بدهم. یعنی نخست روی ارزش‌های بنیادی و حقوق و آزادی‌های بنیادی خدشه‌ناپذیر، و ملتی هم، و نیز تفاوت‌های موضوع شخصی و خصوصی با موضوع عمومی و همگانی گفتگو بکنیم ببینیم ملت چیست و کیست و چگونه رفتار می‌کند.
من که نماینده ثابت و دایم و مادام‌العمر و غیر قابل تغییر ملتی های سراسر جهانم یک ایمیل داشتم که عمومی و همگانی هم بود. یک خبرگذاری هلندی بدون خواست، یا دستکم پرسیدن از من، خبرهایش را به آن آدرس پست کرد. من پیش از پاک کردن فرستاده آن خبرگذاری آن آدرس ایمیلم را از کار انداختم و یک آدرس ایمیل دیگر درست کردم و آن را عمومی و همگانی کردم.
کدام خبرگزاری با کاربران چنان کاری را می‌کند! و حتی حق انتخاب را هم می‌گیرد که نتوانی بگویی نمی‌خواهم جناب. معلوم است خبرگذاری بوده که آن کار را کرده و نه خبرگزاری. در صورتی که هر کس تنها یک ماه ایمیل داشته باشد می‌داند که از ساعت فروش تا ویاگرافروش محترم زحمت می‌کشند و بدون خواست یا علاقه و اختیار کاربران عزیز صندوق ایمیل را پر می‌کنند و کاربر عزیز فقط سرش را تکان می‌دهد و با خود می‌گوید نکنید این کار را خوب نیست من پولم کجا بود ساعت تازه بخرم هی هر روز می‌فرستید.
جناب وزیر اول این اختیار بی چون و چرا را به ملت بدهد و پس از آن حرف بزند، حتی پیش از تهیه امکانات فنی و چه و چه های آن.
گردانندگان اگر روان ملتی داشتند، یا دستکم آن را می‌فهمیدند، هنگامی که دامنه با پسوند ایران را راه می انداختند به همه کاربران ایرانی علاقمند، که پیش از بیدار شدن ایشان، دامنه‌ای با پسوند‌های دیگر درست کرده بودند بلافاصله یک دامنه با پسوند ایران می‌دادند. حتی قیمت آن را هم تشویقی می‌کردند که علاقمندان کم‌پولدار هم بتوانند کوچ بکنند.
تازه همه اینها هیچ. یک دسته سیاسی ایرانی عزیزتر از جان زحمت کشیده بود و به ایمیل من چیزی فرستاده بود. من دیدم عمومی و همگانی نیست برداشتم یک نامه محترمانه نوشتم و گله کردم یعنی نکنید این کارها را خوب نیست. آنها هم زحمت کشیدند و ایمیلدانی مرا بمباران کردند با عکس‌های لخت و پتی. من هم خندیدم.
به آقای وزیر مربوط نیست ملتی کجا از ایمیلش عصبانی می‌شود و کجا می‌خندد. اول این را بپذیرد تا معلوم شود ملت را می‌فهمد بعد کارش را بکند.

این سربازی نمی‌دانم چی داره وقتی که آدم اون تو هست همین فکرها را داره که شما نوشته‌ای، وقتی هم تمام میشه یک عمر خاطره است و خنده. آرزو کن جنگ نباشد و دغدغه هر سرباز همین ها باشد که شما نوشته‌ای، اگر دغدغه‌ای باشد.
سربازی ما یک عیب بزرگ داره. آن هم اینه که خانوم‌ها نه آن دو سال اجباری را می‌فهمند چیست و نه یک عمر خاطره‌گویی‌های آن را. این عیب بزرگ سربازی اجباری مردانه است. اما آن هم درست میشه. کی فکر می‌کرد ایران وزیر زن چادری داشته باشد. در همین ماه‌هایی که شما سرباز بودی آن هم شد.
آقا! سربازی را که تمام کردی با شعار مردان سراسر ایران متحد شوید می‌رویم به جنگ خانوم‌ها. یا باید اجباری را برچینند و سربازی داوطلبانه باشد یا خودشان هم سربازی بروند. البته من می‌گویم حتی اگر داوطلبانه هم شد بایستی خانم‌ها هم سربازی بروند.
تا چشم به هم بزنی بقیه دوره سربازی شما هم گذشته به خیر و خوشی.

هیچ نمی‌دانم فرمانده گروهان و فرمانده گردان و فرمانده هنگ دوران سربازی من کجا هستند و چه می‌کنند. فرمانده گردان ما عشق سخنرانی داشت. شش گروهان را به خط می‌کرد و سخنرانی می‌کرد. اجازه نشستن هم نمی‌داد و ما باید ایستاده سخنرانی‌های دراز او را گوش می‌کردیم که گویی هیچ پایانی نداشت.
فرمانده هنگ ما عشق ورزش داشت. گاهی خودش سر صبحگاه می‌آمد و مشق ورزش می‌داد. در میانه‌های ورزش ناگهان با اشاره او موسیقی «سکینه دایی قیزی لالای» نواخته می‌شد و همه با هم با حرکت‌های ورزشی موزون جست و خیز می‌کردیم. من که مانند خود فرمانده هنگ با آن ترانه مانوس بودم به خوبی خود را با ریتم آن سازگار می‌کردم. جست خیزهای آنهایی که آشنایی نداشتند تماشایی بود. خود فرمانده هنگ هم دیدنی تر از دیگران جلو جایگاه نرمش موزون می‌کرد و هر از گاهی به گوشه‌ای اشاره می‌کرد و از پشت بلندگو خستگان را می‌نواخت.

خوابگرد دو عکس از یک تظاهرات خیابانی در وبلاگش گذاشته است که عکس‌های کروبی، خاتمی و موسوی را در پرچم آمریکا و اسراییل جا داده‌اند. و نوشته است:
«میرحسین موسوی: هشت سال نخست‌وزیر جمهوری اسلامی «ایران» ـ سیدمحمد خاتمی: هشت سال رئیس جمهور «ایران» (جمعاً شانزده سال از سی سال) ـ و مهدی کروبی: هشت سال رئیس مجلس شورای اسلامی «ایران». خاک غریبی ست نازنین!»

من یادداشت زیر را برایش گذاشتم. آن را اینجا هم می‌گذارم تا دهه دوم هزاره سوم یادداشت‌های من هم با آن آغاز شود:

هیچ هم غریب نیست. حرفشان هم اندکی تا قسمتی درست است. نه ایران و ایرانیان همان ایران و ایرانیان آن سال‌ها هستند و نه آمریکا و آمریکاییان.
دهه دوم هزاره سوم میلادی دهه آشتی است و دوستی. کسانی که خواهان آشتی و دوستی هستند نباید از این لوس بازی ها برنجند، یا به واکنش آشتی سوز و دشمن ساز بپردازند.
آن ها هر سه سیاستمدار بوده‌اند و سیاستمدار هستند. در سیاست نخست باید به منافع کشور و صلح جهانی اندیشید و پس از آن به چیزهای دیگر و از جمله رقابت با دیگران.
منافع کشور ما در آشتی با آمریکا ست و دوستی مردمان ایران و آمریکا به صلح جهانی یاری می‌رساند.

«سلام آقا
در دورانی كه فاصله نوجوانی و جوانی به سرعت سپری شد و با شروع حوادث انقلاب با شما پنجره جدیدی از دنیا برویم باز شد. با شما خیلی چیزها فهمیدم و خیلی ها را شناختم. با شما صمد را، گلسرخی را، كوراوغلی، قاچاق‌نبی، حیدرعم‌اوغلی و... راشناختم.
با شما حتی آنروز كه در كلاس فریاد برآوردی:
از حسین باید شجاعت بیاموزیم و شهامت نه مظلومیت و ذلت،
امام حسین راشناختم.
افسوس كه شاگرد خوبی نبودم و در آزمون زندگی آموخته ها را فراموش كردم.
اكنون پس از سالها بار دیگر میخواهم از شما بیاموزم.
اجازه؟ آقا!»

به آموزگار عزیزم نوشتم:

افسوس که وقت نوشتن، و شاید هم خواندن، نیست تا در وصف آموزگاران پشت نیمکت خود بنویسم.
هیچ می‌دانی که تو یکی از آموزگاران پشت نیمکت من بوده‌ای. هیچ می‌دانی که تو و دوستانت از صبا تا نیما نوشته یحیی آرین پور را کتاب بالینی من کرده بودید تا بتوانم پاسخگوی شور و نیاز شما باشم. هیچ می‌دانی که در دهه هفتاد خورشیدی وقتی جلد سوم آن هم منتشر شد با شور و اشتیاق آن را تهیه کردم و هر بار که آن را باز کردم شما را با خود یافتم گویی که همین فردا باید همه را به شما تحویل بدهم. درست مانند آن لحظه‌هایی که در برابر چشمان دیده‌بان شما گفتگوی روز را ‌گشودم با:
...
هنوز آن شمع می‌تابد هنوزش اشک می‌ریزد.
درخت سیب شیرینی در آنجا هست، من دارم نشانه،
بجای پای من بگذار پای خود ملنگان پا
مپیچان راه را دامن
بخوان ای همسفر با من!

و پس از آن: مساله آن نیست که در دستنوشته نیما واژه پیش از مهوشی افتاده است یا ناخوانا ست. من کنار را در آنجا می‌گذارم و فهمیدنی هم هست. مساله این است که می‌فرمایند سیب را نباید خورد، یا گندم را. بسیار خوب حرفی نیست. می‌توان نخورد هم. اما ممکن است بفرمایید چرا.

پاسخ تو به هر سویی که می‌رفت همواره رقیبی هم داشتی که به سوی دیگر برود. و برای من چه دشوار بود حفظ تعادل از یک سو و بی‌طرفی از سوی دیگر و چرخاندن وزنه به سوی آنی که کم آورده است. و من هر چه بیشتر می‌کوشیدم بیشتر ناکام می‌شدم و شادمان از ناکامی خود به جستجوی راه‌های تازه می‌پرداختم.

به وجودت افتخار می‌کنم.

هوشنگ

به گزارش خبرگزاری‌ها آقای منتظری در هشتاد و هفت سالگی در شهر قم درگذشت.

دادگاه‌های پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم، که در رابطه با آن انتخابات برگزار شده، تاکنون همه دادگاه سیاسی بوده است. رییس جدید قوه قضاییه فرصتی تاریخی داشت تا دستگاه قضایی را به خدمت حق و قانون درآورد. اما دردمندانه بایستی گفت که نتوانسته است. و نه تنها آن، بلکه او خود نیز به سیاسی‌کاری علاقه بیشتری نشان می‌دهد تا خدمتگزاری عدالت بر پایه حق و قانون، و پاسداری از امید شهروندان به عدالت قضایی.
در روزهای گذشته رییس قوه قضایی با جانبداری‌های سیاسی هیزم به آتش کشمکش‌های سیاسی داغ انداخت. آتشی که از هر سو به جان دستگاه قضایی بیافتد عدل و داد را با حق و قانون یک جا سوخته و خاکستر خواهد کرد. مهدی کروبی در نامه‌ای به مردم با شکوه از سیاسی‌کاری رییس قوه قضایی به سیاسی‌کاری‌های او پاسخ داده است. واکنش من پس از خواندن نامه مهدی کروبی چنین بود:

مهدی کروبی خطا می‌کند. پاسخ سیاسی به سخنان سیاسی رییس قوه قضاییه افتادن به گرداب سیاسی‌کاری در امر قضا است. آقای رییس قوه قضاییه نه تنها چشم بست و دادگاه‌های سیاسی نمایشی فرمایشی پس از انتخابات را ندید، بلکه آنگاه که چشم گشود سیاسی‌تر از هر سیاسی‌کاری به سیاست پرداخت. پاسخ سیاسی به او یعنی پذیرفتن سیاسی‌کاری دستگاه قضایی کشور. برای آنچه آقای رییس قوه قضاییه می‌کند تنها یک پاسخ شایسته وجود دارد: ترک بی چون و چرای دستگاه قضایی و واگذار کردن آن به کسی که توانایی خویشتن‌داری در برابر وسوسه‌های سیاسی دارد، پس از آن ورود داوطلبانه به سیاست، مانند هر شهروند دیگر ایران، از هر جایی که خود خوش دارد. قضاوت و سیاست همزمان هرگز.

حکم‌های صادره سیاسی است. یعنی قضاوت بازیچه سیاست شده است. سیاست خود ارزش‌های بسیار دارد اگر در میدان خود محدود بماند. اما وقتی قضاوت بازیچه سیاست می‌شود، چون به ارزش‌های خود پشت پا می‌زند، توانایی کسب هیچ ارزشی از سیاست را نیز نخواهد داشت. یعنی این حکم ها بی ارزش است چه از نظر قضایی و چه از نظر اجتماعی و چه از نظر ارزش‌های سیاسی که خام‌اندیشانه در پوشش حکم قضایی دنبال شده است.

آری این واکنش من بود و واکنش من نیز می‌ماند. همه آن حکم‌ها هنوز باید به دادگاه تجدیدنظر بروند. من امید خود را به عدالت پاس می‌دارم. و امیدوار می‌مانم. با آن امید است که فریاد می‌زنم:

به تاراج ارزش‌ها پایان دهید.
سیاست را به جایگاه سیاسی خود در گفتگوهای اجتماعی بازگردانید.
قضاوت را بازیچه سیاست نکنید.

با لغو حکم‌های سیاسی از تاراج ارزش‌های قضایی جلوگیری کنید.

ای آشنای من!
برخیز و با بهار سفر کرده بازگرد
تا پر کنیم جام تهی از شراب را
وز خوشه‌های روشن انگورهای سبز
در خم بیفشریم می آفتاب را

همکارانش نوشته‌اند:

"Mit Erich Böhme verlieren wir einen herausragenden Journalisten, einen großartigen Kollegen, einen wunderbaren Menschen."

او سالها سردبیر مجله اشپیگل در آلمان بوده است و جمله بالا را سردبیران کنونی اشپیگل در باره او نوشته‌اند.
او سالها یک برنامه گفتگوی سیاسی اجتماعی هفتگی چند نفره تلویزیونی را، با تسلطی مثل زدنی، اداره می‌کرد. من در همه آن سالها بگونه‌ای رفتار می‌کردم که، چه در خانه و چه بیرون آن، برنامه هفتگی تلویزیونی او را ار دست ندهم. اگر بگوبم پیرمرد حتی یک بار اعتماد مرا به بازی نگرفت همه چیز را در باره کار او گفته‌ام.
وقتی که کناره گرفت، و دیگر کار نمی‌کرد، هفته‌ها من یک چیزی را در زندگی از دست داده بودم و زمان برد تا آن را بپذیرم.
همکارانش را بخوبی می‌فهم که نوشته‌اند با درگذشت او ژورنالیستی برجسته، همکاری کم‌مانند، انسانی شگفتی‌آفرین را از دست داده‌اند.

اما ناگهان خبری آمد که ماهها در هوا می‌چرخید اما هنوز خبر نشده بود.
خبر آمد که قرارداد کار سردبیر خبر شبکه دو تلویزیون آلمان تمدید نمی‌شود. بیان محترمانه اخراج یک سردبیر کارا و موفق با حساب‌های سیاسی جانبدارانه جناحی و حزبی.
سردبیر خود می‌خواست بماند. مدیران کاری او می‌خواستند او بماند. تصمیم‌گیرندگان سیاسی دو دسته شده بودند و پس از ماهها کشاکش مخالفان سیاسی کار حرفه‌ای او بردند.
سردبیر اما در یادها می‌ماند. هم با کار آشکارا موفق خود در سال‌های گذشته در شبکه دو تلویزیون آلمان، و هم همچون نمونه‌ای برای کار رسانه‌ای حرفه‌ای آزادانه، مستقل و انتقادی. آزاد از هرگونه تاثیرپذیری سازمانیافته سیاسی، مستقل از دولت و حکومت آشکار یا در سایه، بی نیاز از جانبداری‌های سیاسی با نگاهی انتقادی به رویدادها به هنگام گزارش به مردم.
قرارداد کاری او با کارفرما به پایان می‌رسید و برای ادامه کار نیاز به تمدید داشت. خبر آمد که قرارداد او تمدید نمی‌شود. غم‌انگیز بود.
گروه فشار به سردبیر نیز از هم جناحی یا هم حزبی های خانم مرکل بودند. غم‌انگیزی خبر برکناری سردبیر باید در گفتار و نوشتار نشان داده می‌شد اما نه در آن چیزی که گرم می‌شدم تا بنویسم. پس آن را رها کردم تا روزی دیگر.

هم اکنون دیدم برای آغاز ششمین سال وبنوشت یادداشت کوتاه زیر را گذاشته است. دوست ندارم چیزی بر آن افزوده یا از آن کم کنم. دوست دارم در باره آنچه در آن هست بنویسم. بسیار و بسیار.

«هرساله وقتی نزدیک سوم آذر می شد، کلی ذوق میکردم و از قبل خودم را آماده میکردم که سالگرد وب نوشت را جشن بگیرم. پارسال پنجمین سالگردش بود. چهار سال هر روز نوشته بودم براتون. هر روز هر روز. امسال اولین سالی بود که بدقولی کرده بودم. ششمین سالگرد وب نوشت در حالی فرا رسیده بود که 160 روزش را نبودم. و چه نبودن سختی. دو سه روزی است که از زندان آمدم. یک پست نوشتم. مضمونش را از داخل زندان در ذهنم آماده کرده بودم. اما در این چند روزه اینقدر دوستان و شخصیت ها، رفت و آمد داشتند که فرصت نشد به وبنوشت بتوانم فکر کنم. یعنی فکر میکردم ولی وقت و حالش نبود. قبل از هر چیز از این که در سال پنجمم نتوانستم هر روز بنویسم من را ببخشید. بخخدا تقصیر من نبود. هنوز هم گمان میکنم حالا حالاها حال و حوصله هر روز نوشتن نداشته باشم. خیلی در روزهای اولیه بازجوئی برای جملات و کلمات وبلاگم بازجوئی پس دادم. در کیفرخواستم هم، هم در بند تبلیغ علیه نظام و هم در بند توهین به رئیس جمهور به نوشته های وبلاگم استناد شده است. خیلی در دادگاه من و وکیلم در این مورد حرف زدیم تا ثابت کنیم که جرمی نکرده ام. اما بالاخره در انتظار تجدید نظریم و حکم 6 ساله فعلی هم که صادر شده. خدا کریمه و لطف شماها بی پایانه. در هر حال نمیدانم دوستان وب نوشتی ام چقدر به یادم هستند. چقدر اضافه شده اند و یا چقدر کم شده اند. اما من مثل همیشه همه تون را دوست دارم. در غربت تنهائی سلول و زندان هم خیلی وقتها به یادتان بودم. امسال وارد ششمین سالگرد وبنوشت شدیم. اما سال پنجم را با شلختگی اداره کردم و نتوانستم در سالگردش پز بدهم که هر روز نوشتم. در هر حال در لابلای این همه دید و بازدید فرصتی کردم که خبرتون بدهم ششمین سالگرد وبنوشت از امروز شروع شد. اگه لینک ندادین و یا لینک من را از وبلاگ هاتون و سایت هاتون پاک کردین فدوی فراموش نشود! دعا کنید بتوانم وبنوشتی بمانم. همین. فدای همه تون. و به امید آزادی بقیه دوستانم.»

من از جوانان انقلاب نبودم. آن روزها جوان به معنایی که شما امروز می‌شناسی نبود. آدم یا بزرگ بود یا کوچک. من بزرگ شده به روزهای انقلاب رسیدم. با دل و جان جوانان انقلابی را همراهی کردم و به انقلاب رسیدم. یک روز به شدت اندوهگین شدم. آن هم چند هفته‌ای پس از پیروزی انقلاب بود. بامدادی در قله کوهی نشسته و به شهر گسترده در دامنه چشم دوخته بودم. احساس کردم هیچ چیز نداریم. دستگاه‌ها فرسوده، فرهنگ کشورداری ناتوان، انسان‌ها ناآزموده و جامعه بی هیچ سازمان و سامانی است. من تنها یک بار آن چنان اندوهگین با همه احساس و عاطفه شده‌ام. غمگین از اینکه مردم انقلابی هیچ چیزی شایسته انقلاب بزرگشان نداشتند. سازماندهی اجتماعی در هر جایی و برای هر چیزی بایستی از صفر آغاز می‌شد. یا پیشینه‌ای نبود یا فرسوده و ناتوان بود و بایستی کنار گذاشته می‌شد. بسیار غمگین شده بودم. آن غم بایستی به نیروی کار شبانه روزی تبدیل می‌شد. چنان هم شد. آموختم که قدرت گذشته نباید بر امروز یا فردای من حکومت کند. گذشته به معنی رفته و سپری شده. قدرت آنچه گذشته و سپری شده است نباید امروز و آینده را ناتوان سازد. با آن سی سال از فراز و نشیب های زندگانی اجتماعی گذشتم. همراهی من با جوانان انقلابی محصول طبیعی زندگانی من یا انتخاب شخصی من بود. هیچ کس مسوول بدی‌ها یا ناکامی‌های واقعی یا ظاهری آن نبود جز خودم. این کمک کرد سی سال با دلبستگی به انقلاب و دستاوردهای آن سپری کنم. تا مناظره احمدی‌نژاد و موسوی در انتخابات ریاست جمهوری امسال.
من تا آنجا بزرگ شده بودم که در گرماگرم جدل‌های ایدیولوژیک خیابانی و کافه‌ای، وقتی می‌خواستند از خداپرستی ایدیولوژی بسازند و مسجد را هم به میدان نزاع ایدلوژیکی خداشناسانه یا خداناشناسانه نبدیل کنند، جوانانی بی پروا و پر شور از من هم خواستند در چنان مناظره‌ای در مسجدی بزرگ در تهران شرکت کنم. پاسخ دادم هر لحظه آماده‌ام. من در میخانه نشسته‌ام و هر لحظه آماده‌ام در میخانه مناظره کنم. گفتند همین. گفتم همین. مناظره آری، اما در میخانه نه در مسجد. شاد شدم و افتخار کردم که آن جوانان به گفته من پی بردند و به چنان چیزی آلوده نشدند و از فراز و فرود های پس از آن هم به سلامت گذشتند و امروزه نو‌ه‌هایشان را به آغوش می‌گیرند.
درست در لحظه‌‌ای که موسوی در مناظره تلویزیونی انتخاباتی به احمدی‌نژاد گفت من یک انقلابی هستم، و در برابر چشمان بینندگانی دهها میلیونی به پیمان مناظره پشت پا زد، من بر خود لرزیدم و برای نخستین بار در همراهیم با انقلاب عرق شرم بر پیشانیم نشست. موسوی حتی به گونه‌ای احمدی‌نژاد و گردانندگان مناظره را هم به پیمان شکنی و قانون‌گریزی فرا خواند و آن را انقلابی نامید. آن هم سی سال پس از انقلاب. حتی فردای بیست و دوم بهمن پنجاه و هفت هم انقلابی‌ها یک اصل طلایی داشتند تا خودکامگی را جانشین خدمت نکنند. آن اصل این بود که در میان انقلابی ها انقلابی بودن ارتجاعی است. یعنی در میان انقلابی‌ها پیوندها بر قراردادها و پیمان‌ها استوار است نه خودکامگی و هر کی هر کی و هر کس هر کار خواست کردن. سی سال پس از انقلاب موسوی در مناظره کاری کرد تا من در برابر مردمی که بیننده آن مناظره بودند بگویم من شرم کردم از اینکه به نام یک انقلابی چنان شد. من شرم کردم از اینکه انقلابی در برابر مردم پیمان شکن و قرارداد گریز باشد و به پیمان‌های خود بسته پشت پا بزند.